Της Βίκης Βαμιεδάκη
Στο δρόμο από την Αρναία στο
αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, προσπαθούσα να μην χάσω από τα μάτια μου κανένα
τοπίο. Καμιά από τις μαγικές εικόνες άλλοτε του βουνού, άλλοτε της θάλασσας. Οι
λίγες μέρες που είχα περάσει στο τρίτο πόδι της Χαλκιδικής, στην προ του Άθω
περιοχή, ήταν τόσο γεμάτες, μα την ίδια στιγμή τόσο λίγες για όλα εκείνα που
είδα και γεύτηκα κι όμως δεν χόρτασα…
Πριν
αναχωρήσω για το ταξίδι μου στο – άγνωστο για τους πολλούς – τρίτο πόδι, η
κύρια απορία όλων ήταν μια. «Είναι μακριά από τη Θεσσαλονίκη»; Όταν η πρώτη και
η τελευταία στάση μου ήταν το ορεινό χωριό της Αρναίας, διαπίστωσα ότι δεν είχε
περάσει ούτε μια ώρα, με χαλαρή οδήγηση από το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης.
Καλεσμένη του Οργανισμού Τουριστικής Ανάπτυξης προ του Άθω, είχα την ευκαιρία
να γνωρίσω από κοντά το μύθο και την ομορφιά αυτού του τόπου, εκεί – όπως λένε
οι ίδιοι - στη σκιά του ιερού Άθωνα, στο μυχό του κόλπου του Αγίου Όρους, στους
πρόποδες του βουνού του Αριστοτέλη, στο Στρυμονικό κόλπο, στον κόλπο της
Ιερισσού και τις παρυφές του Χολομώντα…
Η Αρναία
Η Αρναία
ήταν για μένα μια έκπληξη. Μια πολύχρωμη κωμόπολη, χτισμένη σε υψόμετρο 600
μέτρων, στους πρόποδες του πυκνόφυτου ορεινού όγκου του Χολομώντα. Πρώτη στάση
στο παραδοσιακό καφενείο «Λανάρα», όπου ο Άγγελος Γκαγκάνης μας κέρασε τσίπουρα
και μας εξήγησε ότι τα παλιά χρόνια, εκεί ήταν χώρος επεξεργασίας μαλλιού.
Οι μεζέδες
δεν είναι ποτέ προκαθορισμένοι, ούτε τους παραγγέλνεις. Έρχονται με τα τσίπουρα
και τα ούζα και είναι εκλεκτοί. Από μπακαλιάρο σκορδαλιά, μέχρι λιαστό χταπόδι,
φούσκες και χοχλιούς, απίθανα σπιτικά τουρσί με πικάντικες πιπεριές και λάχανο
Αρναίας. Γλυκά κουταλιού και μεγάλη ποικιλία από λικέρ θα σας κρατήσουν για ώρα
στο καφενείο. Η Αρναία είχε την τύχη από το 1990 να διατηρήσει και να αναδείξει
την σπουδαία αρχιτεκτονική της. Όποιο κτίριο κατασκευάζεται ή αναπαλαιώνεται θα
πρέπει να ακολουθεί συγκεκριμένες οδηγίες............
διαβάστε τη συνέχεια>>>>>>
διαβάστε τη συνέχεια>>>>>>





